Generative Landscape, Paris 07-01-2015


Generative Landscape, Paris 07-01-2015

All sounds in this generative piece have as their source two videos of the Charlie Hebdo attacks that are circulating online. No other sounds were used. The goal of this piece is to generate beauty out of something ugly, and speak out for freedom of enquiry and expression.

In the face of such ignorant violence, there are only a few things an artist can do.

1. Protest openly, and urge the government to do likewise and come down hard on anyone who uses force against equality and freedom of expression.
2. Don`t budge. Keep criticising and asking questions whereever necessary.
3. Encourage people to teach themselves critical thinking, to free ourselves from totalitarian ideologies and religion.
4. Use your art to speak out.

Use the arrow in the soundcloud box to download.

New Album: Rocókon – Kom


New Rocókon album

It`s here! After much hard work it`s finally here, the first Rocókon song album. Because much inspiration for this album came from Third World countries, 25% of profits go to educational projects in the Third World (See liner notes below). On the album, we go from gentle songs to soundscapes, and from droning didgeridoos to acapella. The album is sung in two languages and one dialect. Charlotte Wessels lent us her beautiful voice, en beside the didgeridoo there`s much percussion, piano and a little kalimba. There`s electronics (Supercollider), synths with field recordings added to make a whole. It`s an album that explores many corners. You can listen to it here:

or here:



from the liner notes:

This album is released under the Rocókon Quiet Project, which means that 25% of what we earn through this album is
donated to educational project in Third World countries. In Africa, I`ve seen the unimaginable difference a small
helping hand can make in the poor parts of the world. Now that many governments pull the brakes on foreign aid, it`s
important for citizens to fill the void in a meaningful way. The Rocókon Quiet Project aims to make some of the
peace and quiet we find in nature and in certain foreign cultures available to the Western world through art. In
this way we hope to generate money for those who have so much less than we do. The focus on educational projects is
rooted in our belief that knowledge is the best long term solution we have for many problems in the world. Proper
education for women brings down birth rates. Proper education roots out harmful superstitions. Proper education in
the Third World taps a new well of potential great thinkers. They may make a change in their countries, and abroad.

New Project: Quiet Diary


New project: Quiet Diary

Since a few days I have a new blog: Quiet Diary. It`s an old love (field recordings) in a new jacket. I will take my microphone and find places in the Netherlands and -whenever I can- abroad that are pleasant to listen to. Of these I will make recordings that last about an hour to really give the soundscape time to develop. Hopefully this will create a sense of peace and quiet in the listener.

The Quiet Diary is will be part of the Rocókon Quiet Project. More on this project soon!


Zambia: Hippos in Kasanka National Park


Zambia: Hippos in Kasanka National Park

When approaching a group of hippos in the wild, these marvellous animals aren`t the only ones you will hear breathing heavily! We`re on a high and steep riverbank, on the inside of a bend. About two meters in front of us, hard to see but easy to hear is a hippo, it`s eyes just above the surface of the water. At least two others are audible, off to the left and right. They can`t reach us, except through a small slope to the right, a bit too close for comfort.


Zambia: Market in district capital Serenje


Zambia: Market in district capital Serenje

Serenje, capital of the Serenje district. We`re on the market to pick up some groceries, and trying to hitch a ride deeper into the country. The market is a colourful place; Women dressed in bright cloth walk through clouds of dust, thrown up by dark feet in sandals. Most shops are situated in containers, just a few have their own concrete building. Men haggle over prices in Bemba and a little Nyanja. Trucks come and go as the day proceeds, carrying cargo with way to much people on top. De sun shines down in a straight line, casting no shadow at all.

Rocókon song album coming up


Rocókon song album coming up

Often after a performance I am asked if these songs are available on CD. The answer is, well, not just yet. But I am finishing an album as we speak. Today, after two weeks with hardly any sleep, recording and editing is being finished. The album will probably contain 11 songs (we recorded 14) and be about an hour long. If all goes well, the album will be mixed next month and be released (digitally) in July. It contains a passage with didgeridoo and one with Delain singer Charlotte Wessels. So plenty there!

The sound of a bumblebee, slowed down 4.5 times


The sound of a bumblebee, slowed down 4.5 times

A bumblebee was hopelessly lost on the windowsill, stuck between a row of books and the window. Escape didn`t seem to hard, but somehow she couldn`t manage. Before I helped her, I put a microphone in there with her and recorded the sound. Here she is, slowed down 4.5 times.


The long way round: field recordings from Australia and New Zealand


The long way round: field recordings from Australia and New Zealand

In 2008 and 2009 I had the opportunity to travel all the way round Australia and New-Zealand, armed with pens, paper and a microphone. When done, I went flew home with more than 60 hours of recordings in my bag. These recordings I molded into small sets, poetic portraits of the places visited. The result is this 6 album travelogue, an homage to two beautiful countries in the antipodes.

the long way round




Released two albums this month. You can have a listen at bandcamp.

Generative landscapes 1 is an ambient album, consisting of two long, slowly unfolding pieces. Much of the music is based on chance, to let the music develop in a natural way. Music to slow down to!

Selected soundscapes 2009-2013 is a compilation of electronic works for several purposes.


05-04-2013 Construction workers

A recording from 2009. Construction workers are stripping the room directly above. Hammers rumble, and the sound of a drill is resonating in the heater tubes.


11-03-2013 Exceller8

A friend of mine gave me this old Kraftwerk compilation record called ‘exceller8′, for which I`m very grateful indeed! The disc is from their early days, and is analogue heaven. Here`s some interesting bits.

Wim Kan on rearmament (1954)

10-03-2013 Found on an old record: (Dutch recording)

A fragment from a 1954 show by Dutch comedian Wim Kan. The West-Germans are allowed to re-arm themselves, 9 years after WW2. Wim Kan doesn`t agree, and sings a song expressing his view. People felt strongly about this back then, as you can tell by the audience`s quick reaction at the end. Interesting from a historical point of view. To finish up and clear the air again, Kan sings a silly Christmas song.

The recording is in Dutch, but may interest non-dutch speakers in that it is quite old.


25-02-2013 Wealth

I spent October and November of 2012 in rural Zambia, and on returning was shocked at the enormous wealth in Western Europe. This becomes obvious when standing in a supermarket a 5pm. Mind you that every beep is an item being scanned and later sold.


Field Recording Set #23 – Christchurch Cathedral


A collection of field recordings, set 23

Upon reaching Christchurch`s main square in early 2009, and sitting down across from the cathedral, I sighed, and knew the journey was over. Cathedral Square was the last place I had wanted to visit, the final stop. It had taken five months to travel all around Australia and New Zealand, and being here meant the time had come to go home. I felt satisfied, if a little sad. The cathedral has since held a very special place for me.Very sadly, in the February 2011 earthquake, on top of all damage and suffering, the building was destroyed.

To those who felt that quake:

1. Cathedral square

2. Cicadas

3. Inside the Cathedral

4. Cathedral square


Rosa, zusje van Anna


In september werkte ik samen met Colin van der Lei aan de muziek voor ‘Rosa, zusje van Anna’, een kortfilm van Janet van den Brand. Inmiddels draait de film op het kortfilmfestival in Leuven. Voor deze film leverde ik zo`n 12 minuten aan soundscapes en een pianothema. Een selectie daarvan is in de trailer te horen.



Er wapperen stoffen in de gang
Stoffen, in een vlaag verkneed
Stoffen, door een lijf gevormd
Een silhouet in veertien stukken

Vloer houdt maar, lichaam graait
Obsessie explodeert in het donker
Dalend stof op een bed dat valt
Een doodmoe slapen van vernedering



A song built by overdubbing. All sounds were made with the mouth and throat. No effects, except for some EQ and compression to create a warmer sound.


Field Recording Set #19 – Ulva Island


A collection of field recordings – set 19

Ulva Island is a small, uninhabited island in one of Stewart Island`s many bays and inlets. The island is a reserve, but open to the public. It`s only accessible by boat. On the island we find a choir of birds and sea on top of a thick silence. This soothing soundscape is pierced only once, by a small airplane across the water taking off and adding it`s own flavour.


Field Recording Set #18 – Rakiura / Stewart Island


A collection of field recordings – set 18

An impression of Rakiura, or Stewart Island, the third largest island in New Zealand. A wonderful place alive with birds and green forest, and hardly a car around.


Portret van een Vriendschap (Friendship Portrait)


A piece based on two principles: the development of a certain friendship determines the form. Background noise from field recordings is layered to try and create new colours.


Field Recording Set #17 – Water Falling / Franz Jozef National Park


A collection of field recordings – set 17

Franz Jozef National Park is on the windward side of the Southern Alps, so even when starting a hike in pefectly clear weather, one can reasonably expect to be helplessly washed away a few hours later. Because of the heavy rain, waterfalls and dripping water are everywhere.


Field Recording Set #16 – Windy Wellington


A collection of field recordings – set 16

With the sea breeze being funneled by New Zealand`s major islands, and then funneled some more by nearby hills, New Zealand`s capital is notorious for its strong winds. Huddled in a street corner, we hear litter being blown past, and the cityscape reverberating between stone buildings.


Field Recording Set #14 – Rotorua & Taupo, New Zealand


A collection of field recordings – set 14

1. Geothermic pools, Rotorua

The earth`s heat makes the soil boil.

2. Gullery, Lake Rotorua

Two colonies of black-billed and red-billed gulls lie side by side, causing an enormous racket. First quietly audible in the distance, their squeels quickly fill the sky.

3. Taupo by night, Taupo

This whole hostel is made of wood, except for thin, prefab walls. In a closed room, the sound of people is leaking in from everywhere.

4. Lake Taupo, Taupo

One can hardly tell, gazing across the beatiful Lake Taupo, over the water to the mountains – Tongariro, Ruapehu, Ngauruhoe – beyond, that one is standing on the edge of a large vulcano. Taupo was in fact created by a huge vulcanic explosion, one of the largest we know of, some 26.000 years ago. It is suggested that this eruption may have triggered the last glacial period.
Taupo`s most recent large eruption, around 180CE, was noted by at least one Chinese and one Roman scribe. Though unaware of the existence of New Zealand`s North Island, as all humans were in those days, they could tell something huge had happened, as the horizon turned red with dust. Standing at the craters edge, nothing hints at this violent past. The vulcano remains dormant, and the water ever exhales soothingly upon the shore.


Field Recording Set #13 – Auckland, New Zealand


Up next: a series of field recording sets done in New Zealand.

A collection of field recordings – set 13

1. Mt. Eden, Auckland

From the summit of this long extinct vulcano, now a lush green hill, we listen to New Zealand`s only metropolis below.

2. Queen Street, Auckland

Queen street, Aucklands busiest, on a saturday night. Waves of cars ebb and flow to the rhythm of traffic lights.

3. Breakfast on Vulcan Lane

A wooden café in Vulcan Lane, near Queen Street. Quite a noisy place to have breakfast.

4. Queen Street, Auckland (reprise)

5. Mt. Eden, Auckland (afternoon reprise)


Field Recording Set #12 – into the Nullarbor


A collection of field recordings – set 12

Field Recording Set 12 – into the Nullarbor by HarroldRoeland

We take the Indian-Pacific, a train that travels from Perth to Sydney and back, through the arid zone, and across the haunting Nullarbor Plain. Most we hear is the rattling of the train on its single track, rumbling on for three days. This concludes the Australian recordings. Hope you enjoyed them!

Field Recording Set #11 – Perth


A collection of field recordings – set 11

Field Recording Set 11 – Perth by HarroldRoeland

1. Going up

We`re going up!

2. Reading room

The doors to the balcony are open, enabling the sound of heavy traffic to reverberate from the wooden floor and walls in this very large room.

3. Going down

We`re going down!

4. Courtyard

A trains passes the hostel`s courtyard.

5. Swan bells

The swan bells sound across government house park.

6. Courtyard reprise

A train passes, leaving only beautiful noise when gone.

7. Courtyard/reading room reprise


Field Recording Set #10 – Northern Territory, Alice to Darwin


A collection of field recordings – set 10

Field Recording Set #10 – Northern Territory, Alice to Darwin by HarroldRoeland

1. Desert frogs, Todd River, Alice Springs

Running through deep desert, Todd River does not flow very often. This is one of the rare occasions that it does. Frogs that have hibernated for months have come out of the sand, and are croaking loudly in the night, hoping to find a mate before the drought returns.

2. Building tropical apartments, Darwin

High up above, construction workers work on two apartment buildings, overlooking the sea.

3. Bicentennial Park, Darwin

Bicentennial park in Darwin is filled with birds.

4. Todd Mall, Alice Springs

Alice`s city center.

5. Stuart Highway, NT

Stuart Highway connects Alice Springs to Darwin. On this particular part of the road, a vehicle passes about once every 10 minutes; usually a large truck or road train. Here`s one.

6. Flying foxes, Darwin NT

A tree full of flying foxes produces a myriad of high-pitched screeches.

7. Desert frogs reprise


Field Recording Set #9 – Adelaide


A collection of field recordings – set 9

Field recording set #9 – Adelaide by HarroldRoeland

1. Mall, Adelaide

A walk through the mall. It`s nearly christmas, yet it`s blisteringly hot, which is sort of odd for a northerner. People walk and chat, while street artists perform.

2. Planes and angry pelicans, Adelaide

Planes pass over Adelaide`s pioneer women memorial park. People walk, run and cycle along the tracks. A man tries to take a picture of a pelican up close, with which the pelican does not agree…


Field Recording Set #8 – Background noise / Returning to Melbourne


A collection of field recordings – set 8

Field Recording Set #8 – Background noise / Returning to Melbourne by HarroldRoeland

1. Hobart airport boarding call

Passengers wait for the boarding call to be made.

2. Southern Cross railway station, Melbourne

Southern Cross station must be one of the noisiest locations on earth. Every sound is smeared out, like pencil drawings in a battered sketchbook.

3. Flagstaff Gardens, Melbourne

There`s quite a lot of Indian people about, and they`re playing cricket. Their national team has just played the Australian national team – to be continued the next day – with good results. Time for a small celebration in the park.

4. Afterthought: Tasman Sea


1. Hobart airport boarding call

Passagiers wachten tot hun vliegtuig wordt omgeroepen.

2. Southern Cross railway station

Het Southern Cross station moet wel een van de meest luidruchtige plaatsen op aarde zijn. Elk geluid klinkt uitgeveegd, als de tekeningen in een slecht onderhouden schetsboek.

3. Flagstaff Gardens, Melbourne

Er zijn nogal wat Indiërs op de been vandaag, en ze spelen cricket. Hun nationale team heeft zojuist tegen het Australische team gespeeld – de wedstrijd gaat de volgende dag weer verder – en het gaat ze erg goed af. Tijd voor een klein feestje in het park.

4. Gedachte achteraf: Tasman zee


Field recording set #7 – Tasmania 2

A collection of field recordings – set 7

Field recording set 7 – Tasmania 2 by HarroldRoeland

1. Stanley at night, Tasmania

The town of Stanley is famous for it`s vulcanic plug, called the nut. On a nocturnal walk along the edge of town, something start shouting at me from the bushes at the mountain`s foot. Knowing that Tasmania has no large predators whatsoever, I decide to grab my recorder and sneak up on it. I`ve started feeling a bit less of a hero since, as I found a video of a cute little ticklish penguin (named ‘cookie’, of all things), making a very similar sound.

If anyone knows for certain what kind of animal this is, please let me know!

2. Tasman Peninsula, Tasmania

A forest near the sea. Every sound here is a sound that has been with this place for ages; birds singing, and the sea ever beating on the shore.

3. Coffee house, Hobart

Having coffee in Hobart. Locals chat, and machines hiss at them loudly from behind the counter.

4. Elizabeth Mall, Hobart

The city gradually comes to life. Morning traffic gently whispers, people and supply trucks pass. Traffic lights sound in the distance.

5. Traffic lights, Hobart

Australian traffic lights often produce haunting rhythms.


1. Stanley in de nacht, Tasmanië

Het plaatsje Stanley is beroemd vanwege haar uitgedoofde, afgesleten vulkaan. Tijdens een nachtelijke wandeling langs de rand van het dorp en de voet van de berg, begint iets vanuit de bosjes tegen me te schreeuwen. Met in het achterhoofd de gedachte dat Tasmanië geen grote roofdieren heeft, probeer ik het te besluipen met mijn recorder. Sindsdien heb ik de gevoelens van heldhaftigheid een beetje moeten temperen, omdat op internet een filmpje circuleert van een lieve kleine pinguin (genaamd ‘cookie’, nota bene) die ongeveer hetzelfde geluid maakt.

2. Tasman Peninsula, Tasmanië

Een bos bij de zee. Elk geluid hier is een geluid dat al eeuwen op deze plaats klinkt; er is enkel vogelzang, en het eeuwige slaan van de golven op de kust.

3. Koffietent, Hobart

Koffiedrinken in Hobart. Mensen maken een praatje, terwijl vanachter de balie een machine tegen ze sist.

4. Elizabeth Mall, Hobart

Geleidelijk komt de stad tot leven. De ochtendspits fluistert, mensen passeren en winkels worden bevoorraad. In de verte klinken verkeerslichten.

5. Voetgangerslichten, Hobart

Australische verkeerslichten maken vaak fascinerende ritmes.

Field recording set #6 – Tasmania 1

A collection of field recordings in LP format – LP003B

Friday Field Recording #6 – Tasmania 1 by HarroldRoeland

B1 Spirit of Tasmania

The ‘spirit of tasmania’ is a large ferry that crosses the Bass Strait between Victoria and Tasmania. The ship`s whistle blows, and we`re off. Here the recording fades, and were on the sleeping deck, round about midnight. The ship rumbles as it propels through deep water.

B2 Public library, Devonport, Tasmania

No public library is truly silent. Shuffling and beeps are carried by the low noise of machinery.

B3 Birds in bent trees, Devonport, Tasmania

Tasmania seems to harbour different birds than the Australian mainland. We listen in on some nestling along the north coast.

B4 Waves on a pebble beach, Devonport, Tasmania

Some of the higher waves make the pebbles roll.


B1 Spirit of Tasmania

De ‘Spirit of Tasmania’, een groot passagiersschip dat samen met haar zusje pendelt tussen Melbourne en Tasmanië. Aan dek klinkt vrij hard een stoomfluit (je bent gewaarschuwd) om het vertrek aan te duiden. Echo`s komen van de wal. Dan schuiven
we door naar een andere opname; het ploegen van de enorme schroeven door het water, dat het hele schip doet schudden. We bevinden ons in een ruimte vol slaapstoelen, en het is nacht. Als morgen de zon opkomt zullen we aanmeren in Tasmanië.

B2 Openbare bibliotheek, Devonport, Tasmanië

Geen enkele bibliotheek is echt stil. Het geruis van machines dient als drager voor een boel geschuif en gepiep.

B3 Devonport, Tasmanië

Tasmanië heeft weer heel anders klinkende vogels dan het Australische vasteland. We staan bij een rij door de wind vervormde bomen bij de kust, waarin zo`n groepje kwetteraars woont.

B4 Golven op een kiezelstrand, Devonport, Tasmanië

De meeste golven ruisen slechts, maar enkele hoge doen de kiezels rollen.

Field recording set #5 – Melbourne, Victoria

A collection of field recordings in LP format – LP003A

Friday Field Recording #5 – Melbourne by HarroldRoeland

A1 Swan street landing

A landing between a bicycle path and Yarra river. It`s a calm and sunny sunday. Cyclists and canoes pass by. Boat engines produce a constant, soothing drone, that carries the shorter, more percussive sounds.

A2 Flinders Street

Listening to trams and a railwaystation, from the sidewalk of this street in Melbourne city center.

A3 Skaters in a park

Skaters rush from left to right; the myriad of plastic wheels produce a soft, whispering noise, and the clashing of the boards bounces off surrounding buildings.

A4 Federation Wharf

A walk along federation wharf, into the city, on a saturday night. There`s a party going on at federation square, and contrasting music floats from the café`s.


A1 Swan Street landing in Melbourne

Een rustige afmeerplek, gelegen tussen een fietspad en de Yarra rivier. Het is zondag, zonnig en kalm. Fietsers, motorbootjes en kano`s passeren. De buitenboordmotoren maken samen een kalmerend, constant zoemen, dat de kortere, percussievere geluiden draagt.

A2 Flinders street in Melbourne, Victoria

Op de hoek van deze doorgaande weg is een treinstation, en op het midden is een halte voor trams. Op een bankje naast de kantoorgebouwen luisteren we naar de tramhalte.

A3 Een skatepark in Melbourne, Victoria

Skaters zoeven van links naar rechts; de vele plastic wieltjes die over het asfalt rollen, doen een zacht geruis ontstaan, en het klappen van de boards weerkaatst van de omliggende gebouwen.

A4 Federation Wharf in Melbourne

Het is zaterdagavond in Melbourne, en er is heel wat gaande. Vanaf de relatief rustige federation wharf loop je zó de drukte van het stadscentrum binnen. Op federation square is een feest gaande, uit de café`s met open ramen klinkt muziek.

Field recording set #4 – Hume Highway

A collection of field recordings in LP format – LP002B

Friday Field Recording #4 – Hume highway by HarroldRoeland

Morton National Park. Beyond the small town of Bundanoon lies a large national park. The walking tracks run along a deep cliff, with eucalypts as far as the eye can see. From the edge, we listen to the world below.

City Walk, Canberra, in the noisy center of the Australian capital.

Jolimont Centre, Canberra. In a waiting room with plastic chairs, horribly annoying commercials blare out of the tv, and a boarding call is made.

Hume Highway, Albury. Hume Highway covers the distance between Melbourne and Sydney. Vehicle tires rush along the concrete as the sun sets from view.

Early morning in a hostel along the highway. Two women start their chores, and the sound of birds mingles with that of the highway.

Morton National Park. Achter het gehucht Bundanoon begint een groot natuurgebied. Bezoekers mogen er lopen tot aan een diepe klif, die uitzicht geeft op een eucalyptusbos dat reikt tot de horizon. Vanaf de klif luisteren we naar de wereld beneden.

De City Walk in Canberra. In het autoluwe centrum ligt een park, waar uit een winkel een hoorspel speelt. Twee vogels doen een duet.

Jolimont Centre in Canberra, een wachtruimte met plastic stoeltjes. Het wachten is op de bus naar Albury-Wodonga. Een TV houdt ons gezelschap.

De Hume Highway overbrugt de afstand tussen Sydney en Melbourne. In Albury, een stadje op de grens tussen New South Wales en Victoria, doet ze dienst als hoofdweg. Autobanden suizen over het asfalt dat langzaam koelt met het zakken van de zon.

Albury, Hostel, binnenplaats. Het is de vroege morgen en onder het afdak van de BBQ-shack is het goed toeven. Twee vrouwen zijn al druk aan het werk. De geluiden van vogels en de Hume Highway mengen zich en er arriveren nieuwe bezoekers.

Field recording set #3 – New South Wales

A collection of field recordings in LP format – LP002A

Friday Field Recording #3 – New South Wales by HarroldRoeland

Singapore Airport, after 24 hours of flying from Amsterdam. Children race one another, a luggage cart beeps, and a myriad of languages is spoken in the humid air.

The domain, a park in Sydney. From the top of this hill the botanical gardens and Sydney`s famous harbour are seen. Helicopters fly over, and white kakatoos scream as they move on. In the background the heart of the metropolis rumbles.

Alfred street in Sydney on a friday night. A band plays in the square, while trains arrive, depart, and sound their horns at Circular Quay Station in the background.

Cicular Quay in Sydney, a saturday night. The sound of people drinking and chatting makes way for housebeats and a street musician across the water. Boats sound their horns in greeting.

The beach at Wollongong. It`s midnight, and the full moon tucks the land in with a blanket of sea.


Singapore Airport, na 24 uur vliegen vanuit Amsterdam. Kinderen doen een wedstrijdje tegen de verveling, en een piepend bagageautootje overstemd de weelde aan talen.

The Domain in Sydney. Vanaf dit park op een heuvel zijn de botanische tuinen en de natuurlijke haven van Sydney te zien. Helikopters vliegen over, witte kaketoes schreeuwen en verdwijnen dan. Op de achtergrond ruist het centrum van deze metropool.

Alfred Street in Sydney, op vrijdagavond. Op een plein speelt een band, en achter hen ruist het treinstation van Circular Quay.

Circular Quay in Sydney, op zaterdagavond. Geluiden van terrasjes maken plaats voor housebeats en een straatmuzikant in de verte. In de haven toeteren boten naar elkaar.

Het strand van de stad Wollongong. Het is nacht en de volle maan dekt het land toe met de zee.

Field recording set #2 – Korte Smeden 2

Field recordings LP001B – ‘Korte Smeden’

Field recordings LP001B – Korte Smeden by HarroldRoeland

A collection of field recordings in LP format

B1 Thunderstrikes

A massive thunderstorm just blew over, and it`s still droning in the background. To round up, two massive thunderstrikes echo across the city. Far off sirens hint at the damage done.

B2 Trans Overiessel Express: Deventer Station

The singing train conductor meets a colleague he hasn`t seen in a while. Suitcases rumble, high heels click, and the train to Zwolle rolls in.

B3 Funfair

During the summer season, a funfair blocks the entry to the heart of the city. This is what it sounds like, cycling through on the way home.

B4 Distant thunder

The storm on track B1 still roars, her rumbling now clearly smoothed by humid air and the long distance.


B1 Onweersinslagen, Korte Smeden

Een van de heftigste onweersbuien in jaren is zojuist overgetrokken. Op de achtergrond rommelt het nog aan een stuk door. Om af te sluiten slaat de bliksem twee keer ferm in. Een verre sirene suggereert de gevolgen van de inslag.

B2 Trans Overiessel Epress: Station Deventer

De zingende conducteur ontmoet een oude bekende. Terwijl trolleys en hoge hakken over het perron klikken rijdt de trein naar Zwolle binnen.

B3 Kermis

In de zomermaanden staat er doorgaans een kermis in de stad, waar je nauwelijks om heen kan als je de stad in moet. Er doorheen fietsen klinkt als op deze opname.

B4 Wegtrekkend onweer

Dezelfde bui die te horen is op B1 trekt in de verte weg. Een duidelijk, maar ver en door de afstand bijna gladgestreken geluid van onweer golft door de laatste regen.

Field recording set #1 – Korte Smeden 1

Field recordings LP001A – ‘Korte Smeden’

Field recordings LP001A – Korte Smeden by HarroldRoeland

A collection of field recordings in LP format

A1 Korte Smeden

Living in the same spot for months makes you indifferent to the local sounds. Spending a few months in my brothers` first floor apartment, above the she shops in the local mall, we would wake to the sound of the first shoppers on saturdays. This is an hommage to the sounds we got so used to.

A2 Rain

Few sounds are as soothing as rain and distant thunder. A shower rushes over the mall and then swells a litte. King thunder mumbles in the distance.

A3 Afterthought: Busking

A busker plays a droning tune on the corner. This recording is filtered, leaving the essential frequencies of his instrument.


A1 Korte Smeden

Wanneer je maanden ergens woont, worden de geluiden die bij die plaats horen steeds minder bijzonder. In de bovenwoning van mijn broer, waar ik in 2008 van april tot september verbleef, keken we vanuit de huiskamer uit op de Diezerstraat, de grootste winkelstraat van Zwolle. Elk weekend diende het winkelend publiek, dat overal om het huis heen liep er als wekker. Deze opname is een ode aan de geluiden waar we zo aan gewend waren.

A2 Lenteregen, Korte Smeden

Er zijn weinig geluiden zo rustgevend als regen en onweer in de verte. Een bui ruist over de Korte Smeden en zwelt een beetje aan als het onweer in de verte voorbij komt.

A3 Nagedachte: Straatmuziek

Een reizende muzikant speelt op een straathoek. Voor de opname is een filter gebruikt dat vrijwel alleen de belangrijke frequenties van zijn instrument overlaat.

Een les in luisteren

‘Goed, dan doe ik nu het licht uit, en laat ik jullie alleen. Wel stil zijn, hè!’

We bevinden ons in een grote kubus die op al haar vlakken, inclusief de vloer, bedekt is met schuimrubberen punten. De omvang van de ruimte is moeilijk in te schatten; elk gevoel van perspectief verdwijnt in het schaduwspel dat het licht op deze wilde muren werpt. Onze voeten worden in de lucht gehouden door een serie stalen roosters, die samen de vloer vormen. Dit zou een heel slecht moment zijn om de huissleutels te laten vallen. Geluiden klinken dof en onnatuurlijk; de energie in elk woord dat in de ruimte gesproken wordt, uit elk onwennig schuifelen, wordt meteen de muur in gezogen, valt krachteloos tussen de roosters. Een drukkend gevoel houdt onze oren vast. Het is moelijk te bepalen uit welke richting geluid komt, steeds moeilijker naarmate de afstand tot het geluid groter is. Ik voel hoe mijn privé-setje menselijke hersenen, over miljoenen jaren geëvolueerd om geluid te duiden, worstelen met een paradox; het geluid klinkt zwak, dus ver weg, maar er is geen galm, dus moet het toch dichtbij zijn. Niet ver, niet dichtbij… Daar houdt de redenatie op. Een duizelingwekkende storing maakt zich meester van mijn schedel.

Zo voelt het om binnen te lopen in een van de betere dode kamers van Europa, een volledig geluidsdicht, reflectieloos hok. In het kader van de eerste schooldag van 2011, en om ons eens goed de oren te wassen, zo vertelt de leraar, zal hij ons drie minuten in volledige stilte en volledige duisternis achterlaten. Praten is verboden, bewegen is verboden, en luid ademhalen is verboden. Het is essentieel voor deze les om drie minuten lang geen enkel geluid te maken. De deur, een groot blok op wielen, aan de binnenzijde ook geïsoleerd met schuimrubber, wordt dichtgetrokken, het licht dooft, en de stilte is absoluut.

Maar niet voor lang! Ik hoor mijn rechteroor piepen, en hoewel dat niet ongewoon meer is – tinnitus – neemt het volume flink toe. Ik hoor afzonderlijke tonen. Minder gewennig is dat ik na een kleine tien seconden opeens mijn eigen hartslag hoor, mijn bloed hoor pompen, de spieren in mijn hals als houten balken hoor kraken bij de kleinste beweging. Kleine geluiden zwellen aan. Iemand haalt adem. Ergens verschuift een been. De druk van het rooster waarop ik zit, en de druk van kleren op mijn lichaam worden de duidelijkste zintuiglijke prikkels, nu beeld en geluid bijna uitstaan. Bloed blijft stromen. De tijd schrijdt voort. Weer geschuifel. Dan stilte. Kleine blauwe vlekjes, als sneeuw op een tv, dansen voor mijn ogen. Mijn ogen komen volledig tot rust, als waren ze helemaal gesloten in een winternacht, maar ik zit met hoog opgetrokken oogleden voor me uit te staren. Het valt me op dat ik niet in staat ben om niets te zien, niet in staat ben om niets te horen, dat het oog bij gebrek aan prikkels nog steeds signalen geeft, het oor zich richt op geluid dat bijna microscopisch is. Terwijl ik daarnaar luister, dient zich op kousevoeten een nieuw microscopisch geluid aan, een die me volledig vreemd voorkomt; het is een brokkelige, maar constante pieptoon binnen in mijn hoofd.

Die toon, zoemend rond de 1000 Hz, zo zal me later uitgelegd worden, is het geluid van mijn eigen centrale zenuwstelsel. De elektriciteit die daar doorheen raast doet dat niet zonder sporen achter te laten en produceert een toon die in volledige stilte, wanneer een oor zich ver genoeg ontspant, opeens op de voorgrond treedt, niet langer gemaskeerd door het eeuwige suizen van de wereld om ons heen. In een dode kamer is dit bijna onvermijdelijk. Verbaasd luisteren mijn van de wereld afgesloten hersenen naar zichzelf, naar hoe ze nadenken over wat dit betekent…een halve minuut, een hele minuut, anderhalve minuut lang. Dan gaat het licht weer aan, en de deur open.


‘En?’ vraagt de leraar triomfantelijk naar onze bevindingen. Na een rondje indrukken spreekt hij ons nog een minuut of tien toe in de rubberen kubus. Dan sluit hij ons nogmaals op in het donker, om onze oren ‘te resetten’. Weer gaat de deur dicht, weer is het gebrek aan prikkels absoluut. Nogmaals hoor ik naar mijn eigen gedachten zoemen, mijn hart pompen. Ik moet denken aan gevangenen in een isoleercel; je zou krankzinnig worden. Als na deze tweede sessie de lichten aan gaan, staan we allen op en lopen, volgens afspraak, zonder iets te zeggen terug naar het lokaal, waar we alles zullen opschrijven wat we onderweg met onze vers geopende oren hebben gehoord.

In de gang buiten de kamer klinkt de echo van voetstappen alsof de muren betonnen wind geworden zijn. Een klink gaat met een snerp naar beneden. Ik hóór de vorm van de ruimte veranderen, als de deur opengaat, hoor mijn schoenen lopen op het plafond. Bij het naar buiten lopen, de binnenplaats op, verandert het klankbeeld in een zachte, licht metalen ruis. Een autoweg snijdt de lucht aan, een vliegtuig dreunt door de wolken. Mensenvoeten raken stenen. Één raakt er een harde, plastic scherf, die met stuiterende klank tegen de gebouwen ketst. Weer gaat een deur open, die naar de warme kantine. Daar klinkt de bedomptheid van de ruimte, bestek, gesprekken tussen warme, zachte stemmen. Een meisje kijkt bevreemd op naar de rij mensen die haar passeert, allen zwijgend alsof tussen hen iets onbespreekbaars is gebeurd. Een frisdrankautomaat bromt. Het geluid van de mensenvoeten verandert met de ondergrond. Een gesp aan een laars rinkelt, een kraan lekt, een doorgespoelde WC ruist. Iemand speelt piano. Dan zetten we ons in krakende stoelen en is de stilteoefening voorbij. Hoe luid waren opeens de alledaagse achtergrondgeluiden, hoe woest opeens het kolken van de stad! Soms is een kleine demonstratie voldoende om iets volledig wereldschokkends te leren.

Oude gedichten

Het is gaat niet allemaal over muziek en geluid in mijn leven; ik heb ook altijd flink veel geschreven. Een mens moet toch een hobby hebben. Onderstaande is een kleine selectie van oud werk, dat ik liever niet verloren zou zien gaan. Misschien zit er iets voor je bij.

Kleur (2009)

Eigenaardig, al die kleur,
die bloesems en dat groen.
Dat verschil in golflengte
dit op kan komen doen.
We spreken van paletten
schakeringen en tint.
Hoe een oog in zo`n klein spectrum
toch al die weelde vindt.

Linna (2009)

ze zweeft in een huis met groene haren,
een galjoen lang verzonken
kraakt nog na van een ongevraagde doop

de kamer binnenzwemmend, denkt ze:
“Ik bel hem nooit weer!”
Linna zwemt in de oceaan,
heeft de franse revolutie in haar zuurstoffles.

Tevree (2009)

het is alles behalve stil om me heen. Ik zit in een boksring met dikke, rode touwen, koud door de tocht, warm door de felle lampen. Mijn handen voelen klam. Overal buiten de touwen zijn kinderen, joelende kinderhoofdjes, gillend om vermaak, zover mijn door het spotlicht verblind zicht reiken kan.

Soms komt er een de ring binnen.

Mijn hart stokt elke keer opnieuw, maar ze stellen alleen maar vragen. Bottenbrekende vragen. ‘Dus jij denkt dat je iemand bent? Zeg me, wie ben je dan? Hoe is het om jou te zijn? Wat denk je dat je helemaal bereikt heb, jongen? Hè?’ Een diep, instemmend geruis golft op bij elk neerbuigend vraagteken. Ik hou mijn lippen stijf op elkaar. Dan komt de man de ring binnen.

Het is een volwassen man, met warrig, zandkleurig haar. Hij draagt een pyjama en loopt op blote voeten. Hij heeft een getekende snor. Hij is laaiend enthousiast. Hij heft zijn handen op en het wordt muisstil.

‘Maar…’ roept hij. Een verdwaald keelgeluid breekt de stilte.

‘Deze man is niet alleen om aan te vragen…’

Het legioen kinderen verandert in een oogwenk in een ongeduldige, kolkende massa knorrende, piepende, zwijnachtige wezens met brandwonden in hun gezichten. Hun hoeven schuren over de grond, ze gillen van bloeddorstigheid.


Een hels kabaal breekt los, een geluid van koud metaal in gillend vlees, als de touwen onder het gewicht van duizenden mismaakte kinderlijven bezwijken. Het worden er meer. Tienduizenden, honderdduizenden, miljoenen kinderen voegen zich in de zwerm die de ring instroomt, alsof er nooit een barrière tussen ons is geweest. Ze blijven maar komen! Ze graaien, klauwen, hun handen dringen mijn gezicht binnen, scheuren elke centimeter vlees van mijn botten.

Ik huil tot mijn ogen zijn vertrapt en gegeten, ik schreeuw tot mijn longen niet meer zijn. Met mijn laatste oor hoor ik de snor lachen, en als de kinderen op mijn botten kluiven, verheffen hun stemmen zich in zijn lied:

“Meneer Kaktus is tevree,
Meneer Kaktus is tevree.”

(Geschreven ter ere van de terugkeer van Peter Jan Rens op TV)

Muziek (2008)

als ik tussen de tonen mocht liggen
onder stapels gelig notenschrift
waar spieren onwillekeurig samen trekken
door de ruimte achter de akkoorden
wat zou ik dankbaar zijn
voor mijn langzaam prevelen
mijn koortsdromen
mijn klankkast, mijn ritmisch ijlen,
mijn onbeweeglijkheid
onder een piano

Vrouw naast een gele auto (2008)

heel erg groot was ze niet,
maar om haar heen waaiden torens van wind.
de eeuwige sneeuw bleef moeilijk zonder lawines liggen
op de toppen van haar razernij.

ze was met haar gedachten

nog achter de voordeur waardoor ze naar buiten kwam.
katoenstof stak de draak met haar benen
door het golven van haar rode rokken heen.
de zon maakte er schaduwen in
terwijl ze liep.
in haar plastic tas zat iets dat zwaar was van verdriet.

Nachttrein (2008)

schenk me nieuwe kleuren
in deze kil geschetste nacht
vol biels- en wegenlijnen
vol lichten ver weg zacht
waarachter mensen op elkaar wachten
en slapen dan een leven lang
aan het einde van hun krachten
rusten onder kraaienzang

Model (2008)

wat kijk je
vanaf je poster
ik kan er niets aan doen
dat ze je gevangen houden

als ik kon
zou ik je bevrijden
maar waar wil je dan naartoe?
er is iemand die heel veel op je lijkt

je zou kunnen verbleken in de zon
of oprollen als je uit je kader stapt
het is een vreemde wereld in drie dimensies
je kleren zullen uit de mode zijn

Dörp (2008)


waar het water stroomt achter de dijken
waar ze dingen vrij eenvoudig bekijken
waar de mensen nog op elkaar lijken

waar niet alleen de wei volstaat met dikhuiden
daar tussen het riet
ligt Genemuiden


waar het altijd naar geld en naar arbeid ruikt
waar koud als het noorden de morgen ontluikt
waar de organist stelselmatig zijn dochter misbruikt

waar de klokken zelfverzonnen zonden wegluiden
daar in het gras
ligt Genemuiden


waar de mensen lopen midden op straat
waar men liever het dorp niet verlaat
de roddel sneller dan de waarheid gaat

waar de kerk u vult met onkruiden
daar in het open veld
ligt Genemuiden


waar je hoofd wordt gevuld met dogmatische troep
men scheldwoorden achter een neger aan roept
de hel te vinden is onder de stoep

waar wij het verbruiden
daar onder een stolp nog
ligt Genemuiden

Kade (2008)

we vielen in de gracht
maar daar denk ik nu niet aan
ik probeer me te ontdoen van de waterplanten,
dat ik mijn handen kan neerleggen
op het rond van je kleren
zo scherp gevouwen
je voelt het in je buik
ook daarlangs stroomt water
straks zijn we schaamteloos
de gracht kadeloos
en zoveel schoner dan je denken zou.

Tegen warm hout (2008)

ik kwam hier zelden nog maar nu stemt het me smelterig
dat ik de zolder leeg heb gemaakt waar toen dat matras lag
waarop ik je aanraakte toen we vluchtten voor de tirannieke deurbel
waaraan de zondagsrust hing wel vijftien man sterk

en waar ik je kuste maar je niet bleef slapen
omdat bij jou thuis autoriteit nog vuisten sloeg door tafels
waardoor ik die nacht alleen sliep tegen kartonnen dozen en
de morgenzon schoonspoelde met haar reflectie in een cd.

Gewicht (2008)

Ik dacht even je te voelen,
dwars door al die zuurstof heen.
ik dacht even je te voelen,
misschien was ik gewoon alleen.

je lichaam drukte op het mijne,
en niet ver weg was je gezicht.
ik voelde contouren en je lijnen,
en een soort van droomgewicht.

het mag niet meer dan hierbij blijven,
het moet van ver, maar niet getreurd,
als je mijn gewicht hebt teruggevoeld,
is het toch nog echt gebeurd.

Station NS (2008)

in die twee seconden
die ik doorbracht
moe en zacht gesproken,
opgevouwen in je armen,
stonden mijn voeten
in twee vergeten schoenen in een tuin
en was ik de plantjes die eruit groeien,
opeens meters hoog.

en jij één met de omgeving,
station ns,
die zei dat alles goed is,
alles al goed is,
en ik wenste dat niets zal veranderen
als het alleen maar is
voor mij.

Layla (2008)

ze speelde beter dan haar broer,
zo kon ze dagelijks testen.
dat op zich was voer genoeg
om hem dagelijks te pesten.

ze hield van haar gitaar
zag niets anders staan.
van binnen was ze gaar,
maakte er een einde aan.

met gitaar sprong ze neer
voelde leven wegebben.
pestte broerlief nog een keer
hij had die gitaar willen hebben.

Migraine (2008)

ik weet niet
waar de deken eindigt
en huid begint.
hoofd zwelt
als een cumulus.
ik tel de aderen en de minuten
tot ik niet meer denken kan.
blauw-groen pulserende
riviervertakkingen langs mijn hoofd
licht is het mes
geluid het heft.
vervloekt vervloekt
de vlijmscherpe herrie buiten.

Rijmpje voor een droevig meisje (2008)

stil het donker in je oog,
dat ik er nog in kijken mag.
ik zit op mijn knieën rug omhoog,
schijn met een lampje waar je vroeger zag.

doe net of er leven uit je ogen komt
jij in je vroegere perfectie,
in je gezicht is licht allang verstomd,
wat ik zie is slechts reflectie.

het is te laat, te laat,
besef ik met ontluistering.
ik weet niet of het overgaat;
je hebt een wangsverduistering.

Eetstoornissen nemen niet op (2008)

in een hoek van de kamer zit je
de telefoon rammelt
je kijkt niet in het glas
maar de kamer in en achter je
vervormt je achterhoofd tot iets lelijks
zodra je op de spiegel let
je wordt al dik als je aan je reflectie denkt

er is lijm aan de telefoon
en de hoorn is zwaarder
dan je ooit zult groeien

achter de hoorn is een domein
van dubbele elektrische tonen
dat je angst aanjaagt
omdat ze uitmondt in de werkelijkheid
aan de andere kant van de lijn

Salut (2008)

ik kan niet blijven wachten.

dus verzoent mijn eelt zich
met het asfalt
en brokkel ik de morgen in,
waar rust geen rol heeft
en ik over je vertellen kan,
waar niemand het hoort.
salut, liefste,
ik wilde dat het anders was.

Klaaglied voor een kamerplant (2008)

ik weet nog van vroeger
toen groeiden we samen;
om wie het hardst ging,
en hij altijd net iets hoger.
we wisten niet waarom;
samen reikten we,
want reiken leek het hoogste,
we vingen vliegen in de zomer.

ook al hebben we nooit
echt zonlicht gezien,
we ontvouwden bladeren
met groen,
we zogen de potgrond leeg.
de zon komt vast morgen wel,
ergens in mijn levensjaar.

ik groei nog steeds,
maar hij hangt er gewichtig bij,
steeds droger, steeds bruiner,
zo breekbaar en zo broos.
nu zie ik pas,
hoe mooi we samen zijn;
de een groeit,
de ander verdort.

samen zijn we in balans.

ik weet nog van vroeger,
toen bekommerden we ons niet
om dat soort dingen.

ik weet het niet.

ik mis hem toch.

Muze (2008)

slaat haar vleugels uit.
haar spieren, mijn schouderbladen,
in haar spanwijdte vangt ze de wind
en buigt die tot onderin mijn rug.

ik moet haar voeren, dat ze groot wordt
en moeilijk te temmen, net als vroeger.
ik moet zitten ademen, dat ze kalm blijft.
in haar spanwijdte moet ik rusten,
erop vertrouwen dat ze me niet vermorzelen zal.

Voor vertrek (2008)

we zaten samen in het gras, denk ik. Het was in de ochtend, dus het vondelpark bestond nog niet. Ze had dat paarse truitje aan waar de eenden zo van houden. De vijver klotste van genot. Het was een goede dag, maar alle sentiment kwam over alsof het vals was. Al die gebouwen. Als je keek naar alle groeven en krommingen, dan kon je zien dat iemand er energie in gestoken had, en dat iemand het werk erin kon zien en die energie er weer uit kon halen, kopieren. Als je goed keek, was die energie er niet echt, was ze vervlogen uit de ramen, deuren en kleine versierseltjes die er toe doen, tot ze uit gewoonte onzichtbaar zijn geworden. De zuilen zaten vol gel of sinaasappelsap dat er nu uit gelopen was.

Goed bekeken was het gebouw gewoon dood, zoals alle gebouwen dood zijn. Sentiment is verraderlijk. Wat is een bouwstijl meer dan een inkerving in de wereld, zodat je de weg niet hoeft te vragen?

Ik hoopte dat zij voor mij net zo leeg kon zijn, dan kon ik tenminste op het vliegtuig stappen. De eenden leken nog wel vol van haar, en ik probeerde niet aan hun kant te staan. Gedachten en gevoelens kwamen echter aankloppen als jehovas op een onbezorgde dag. Misschien moest ik haar iets te drinken aanbieden; dit kon nog lang duren.

Lievebeestje (2008)

vandaag zag ik een meisje
op haar rug een rode tas
die tas zwol zo dat meis
net een lievebeestje was
ze leek me wel wat warrig
en ook wat andersom
geen stippen op haar rug
maar op haar capuchon

Verder weg dan vroeger (2008)

als ik je maar niet kwijtraak
aan iemand dichtbij
als ik je maar niet kwijtraak
aan iemand die ik ken
maar aan iemand
van wie ik geen weet heb
verder weg dan vroeger
niet aan hem
dan is het goed

Smelten (2008)

de overkant is groen.
misschien kan ik er het meisje vangen
dat in het water viel uit een boom
die daar ooit stond.
misschien dat ik even naar haar zwaai,
even mijn hoofd tegen het hare leg
het water insmelt
gedag zeg
en neerregen in nieuwe grond.

Niks te doen dan vallen (2008)

De enige redding is te vallen,
dus zit hij op een fiets met vleugels,
een bel en een pauwestaart met de
drie kleuren van de amerikaanse vlag.
- andere kleuren hadden ze niet -

Daarmee slingerde hij
over een vliegtuigvleugel naar beneden
tot de springschans op de rand en daarna
Er zat niks anders op.

Eindelijk! (2008)

toen ik naar een wolk als een zoutvlakte keek,
naar een patroon dat op schelpen leek
en een zwarte vogel, die toch het laatste
zonlicht in zijn veren weerkaatste,
verdronk ik bijna in de lentezon,
in blauwe diepte waarin ik niet ademen kon.
sprong mijn raam naar buiten uit elkaar,
wat te doen, met zoveel voorjaar?

Bezit (2008)

Mijn spullen
zijn satellieten in een baan om mij.
Zonder hen zou mijn lichaam
bij mijn huid ophouden.
Met hen omvat ze een heel huis,
met stoelen, tafels,
een enorme kast,
met suiker voor in de thee.
Wanneer amputeer ik mijn bezit?

Transparantie (2007)

Een bedlamp werpt licht
door drie lagen dekens
en ik lig eronder.
vraag me af wat het betekent
dat ik geen woorden hoor,
maar wel de vormen voel
van aan mij gerichte zinnen,
gelach en gejoel.
ik voel en weet zeker:
ze zien waar ik ben
vrienden, collegas,
iedereen die ik ken
begint sneller te praten,
wanneer ik ga staan,
hun toon raakt dieper,
hun stemmen zwellen aan.
Ik ben niet langer
een individu.

Foto (2007)

Neem me op in de foto,
neem me op in de bloemen,
leg mijn papieren huid op je wang.
Vervorm de negatieven,
flits me terug,
verdraai het licht,
dat de zee mijn hakken raakt,
mijn hand je middel,
de zon ons haar,
het zout de wind,
je gezicht mijn kern.
In mijn rimpelende handen
zal de foto vergelen,
met de foto op mijn wang
zal mijn hoofd vergrijzen,
maar tussen de kaders
waait de zee
voor altijd door je kleding heen.

Beweging (2007)

Hier ben ik nog nooit geweest.
De grond lijkt bekend,
het hout kraakt hetzelfde,
er zijn warme stenen.

Weg is de brug,
tussen mijn lichaam, mijn gedachten,
een warm vallen vangt zichzelf
op een koude plaat in mijn nek.

Aandacht is niet te richten,
bloedt langzaam van de wolken weg,
naar zonlicht en een kleed
dat je lichaam draagt.

Ja, de aarde draait en de sterren ook.
Grote spiralen bewegen hier uit elkaar,
vergeten, als wij, te grijpen
met vervagende vingers naar een glibberige arm.

De bel rekt zich steeds verder,
en de aarde zwermt om de zon.
In steen groeit de ruimte
en het hout dijt krakend uit.

Veelvoud (2006)

Wat te doen met kansgolven,
wat te doen met onzichtbaar licht?
Is iemand verantwoordelijk voor de richting
van alle deeltjes die loskomen van zijn schoen?
Al die lijnen, al die kansen,
elke stap een andere toekomst.
Hoe te leven
met de veelvoud der dingen?

Het bandje op de Titanic (2006)

Het schip gaat kantelend ten onder
terwijl het volk van de vlonders dondert.
We gaan door met de muziek!

Koud water steekt zó venijnig
dat men uit wanhoop elkander pijnigt.
Eindelijk een gillend publiek!

Met de rug op de vloer (2005)

Het plafond lijkt vriendelijk,
haar draagkracht mij goed gezind.
Het tikken van de klok
is nog het meest dominant aanwezig:
Ik luister naar de stiltes tussen de geluiden.
Buiten rijden auto`s,
buiten praten mensen,
tegels bewegen er.
Ik luister naar de stiltes achter de geluiden,
dat draagvlak waarin klanken zwemmen.
Laat mij maar liggen,
laat mij maar begaan.
Ik hou vandaag de vloer wel warm.
Laat dat maar aan mij over.

Goede vraag (2005)

Iemand sloeg hard
met een stuk hout
op de vloer en riep:
“Wat ontbreekt er nu,
op dit moment!?”

Geen huidcellen lang verloren,
geen afgeknipte haren,
geen weggegroeide vrienden,
geen omgeslagen blad,
niet de brieven die verbrand zijn,
niet de warmte in het bed,
niet de omgeslagen bomen,
niet de beoefenaar die de laatste stap vergat.

Iemand sloeg hard
met een stuk hout
op de vloer en riep:
“Wat ontbreekt er nu,
op dit moment!?”
Vanaf dat punt
was er nooit meer
een antwoord mogelijk.

Dement (2005)

Vreemd, zoals je daar ligt,
stamvader van zovelen.
Kijk maar; de deur steeds weer open,
de deur gaat steeds weer dicht.
Allemaal nakomelingen van je.
Je merkt het niet,
zeggen ze,
maar zou je niet ergens nog
een stukje onaangetast bewustzijn hebben?
Ik wil het graag geloven.
Waar ben je toch?
Je bent weer een kind,
kaal en tot niets in staat.
We hebben met elkaar gesproken, vroeger,
maar het was nooit echt veel.
Je gaf mij mijn moeder,
maar ik ken je niet.
Nu lig je hier,
beleef je herinneringen hardop.
Zijn het herinneringen?
Weet je wie die mensen bij je zijn?
Besef je dat er iemand bij je is?
Zie je silhouetten in het slaapkamerlicht?
Zul je ooit weer ergens opstaan
en naar buiten gaan?

Gastvrouw (2004)

Haar aandacht zweeft om haar heen,
als lange losse armen,
een verloren vloeistof in water.
Zachte, energievolle handen strelen
de gasten over hun wangen,
door hun haren.
Naast haar neemt iemand haar draaien over,
ze geeft ze een slinger,
een teder duwtje in de juiste richting.
Misschien dat de wereld tòch zo werkt
als ik vroeger droomde.

Zomerdans in C (2004)

Mijn gedachten in het zand
doen je verschijning te niet;
je lichaam stort
in mijn armen
uiteen tot draden,
zonder bestemming,
verwaaiend in de zomerwind.
Zo snel als je kwam
ben je vervlogen.
De hemel brandt.
Wèèr alleen.

Vrouwenschimmen (2004)

Met verborgen vormen
zweven ze teder
voorbij de plaats waar
nog steeds de afdruk zichtbaar is
van mijn hoofd in het gras.
Waar ik jaren wachtte,
nu loop ik soms even met ze mee.
Soms klamp ik ze even aan,
dat mag als ik mijn gedachten
geordend houden kan,
niet nerveus wordt.
De warmte,
het geloven,
lange haren,
mijn wang.
Heel even
fluwelen armen om mijn leven.
Ik vergiste me
in afstandelijke blikken;
ze keken liefdevol naar mij.
Ik zag mijn gezicht
in de spiegel van het raam.
`s Nachts op straat besefte ik
dat ik begrepen word.

De mensen van… (2004)

De mensen van…

Ze leven niet,
althans, zo lijkt het.
Ooit zijn ze weggevaagd,
een trieste gebeurtenis.
Het hele dorp miste ze
en dus maakten ze hen opnieuw,
om het straatbeeld op te fleuren.

De oude vrouw
staart ijzig voor zich uit,
dwars door me heen.
Wat doe ik hier?
Waar is dit dorp?
De oude vrouw beweegt niet.
Waarom beweegt ze niet?

Het meisje op haar kinderfiets,
fietst steeds datzelfde rondje.
Ze is mechanisch,
ze is een pop.
Ze is niet levenloos,
ze is dóód!
Dat emotieloos gezicht!
Ik wil schreeuwen,
ik raak in paniek;
ze maken me doodsbang.
Ze zitten vast in een cirkel,
die dat ene moment omsluit.
Vast in wie ze waren
in de ogen van de dorpelingen,
maar ze zijn dood,
mijn god,
ze zijn dóód.

Het was alsof het me in mijn slaap was ingefluisterd.
Ik voelde hun aanwezigheid wegvloeien naar de gang.
Iets zegt me, dat ik de naam van het dorp zou moeten weten.
Overleden, mechanische poppen, de mensen van…

Ontwaken (2004)

Mijn energie breekt los.
De dag was zo kalm,
zo zacht.
Ze overschaduwde de angst
die toch aanwezig was.
Het zonlicht overschaduwde van boven.
En, ja, toen dacht ik aan haar.
Er waren tegels,
er was gras.
Pas nu ik muziek hoor
ontwaak ik,
branden tranen in mijn ogen.

Vaste grond (2003)

Hier lijkt de vloer van hout.
Hier is niets dan rust.
Blote voeten,
koude grond,
Zo lang
sinds we iemand zochten
om te eten.
Een rad draaide,
een wiel slingerde,
nu ben ik hier.
Niets dan mijn aanwezigheid.
Je zou het eenzaamheid kunnen noemen,
maar dat is niet wat het is.
Het is op de juiste plaats,
het klopt.
Ik sta met mijn voeten op de grond.

Aphrodite (2003)

Een kennisgeving,
gefronsde wenkbrauwen,
verhalen, geruchten,
verraden haar komst.
Een streling, een slaghout,
twee handen.

vergeef me de liefde die ik ontbeer.
Laat me ondanks dit,
ondanks de kilte in mijn ogen,
niet alleen achter.

Afscheid van een God (2003)

Ik weet niet tegen wie ik praat.
Laat ik zo beginnen.
In maanden heb ik zelden woorden gericht,
omdat ik niet weet wat woorden waard zijn,
ik speel met ze, dat zou van u moeten komen.
Dat heeft de leraar gezegd.
Is het beeld dat ik had toereikend?
Het is versplinterd.
Ik heb mijn wereldbeeld zien scheuren,
erachter lag niets dat overeenstemt
met wat men mij heeft verteld.
Nu richt ik zelden woorden meer,
ja, nu,
tot het beeld dat ik heb.
Ik zoek de andere kant op,
hoop dat ik gelijk heb,
voel me schuldig soms.
Misschien zit ik fout,
misschien is dat de schaduw
van waarschuwende vinger van vroeger,
van vervormde dogmatiek.
Ik weet het niet.
Misschien kan ik het niet weten.
Ik leg het voor.
Zo is het.

Voor S, en haar verlies (2003)

Ik denk dat ik weet
van het staren door niets heen,
de bloeddoorlopen ogen,
de stilte zonder rust.

Ik denk dat ik weet
van wat je vasthoudt in je armen,
wat maar troostend, wat maar zacht lijkt,
ontoereikend surrogaat in een kussen.

Ik denk dat ik deels begrijp
wat er is gebeurd.

Ik denk dat ik weet,
vanwege de verschillen.

Een scherm is nu
een verwrongen spiegel,
een poort tot het verleden,
verhalend van duizend beelden,

waar series letters rangschikken
tot zinnen die troostend kunnen zijn
al tuurt de werkelijkheid kil
over je schouder.

Ik hoop dat je weet
van meelevende mensen,
van vrienden die je roepen kan,
en van de pijn die eens voorbij zal gaan.

Flinter (2003)

Ik liep alsof ik bang was de stenen te breken,
als in een wereld van flinterdun glas.
De stilte was bewust en comfortabel,
de nacht onmetelijk donker,
de sterren met duizenden

Er liep bijna niemand,
iedereen reed ergens
in de verte,
zo rusteloos,
niet wetend wat te doen.

Gedachten kwamen in rust
oud zeer vriendelijk vloeiend
loswekende roest van eerder,
traanvocht in mijn ogen
een nieuwe lens om door te gaan.

Bladervriend (2003)

Ik verlies hem even uit het oog,
ik weet niet waar hij is, nu.
Meestal loopt hij naast me,
nooit voor me, in de weg,
nooit achter me, dreigend.
Altijd daar waar dat voor mij
het makkelijkst is.
Soms is hij weer weg,
rent de bomen in.
De bladeren verhullen hem.
Hij komt en gaat naar believen.

Soms raakt hij me kwijt,
weet niet waar ben, dan.
Meestal ben ik in de buurt,
loop niet voor hem, in de weg,
niet achter hem, dreigend.
Altijd waar dat voor hem
het beste lijkt.
Soms is hij weer weg,
rent de bomen in.
De bladeren verhullen hem,
struiken bedekken me.
Ik denk dat ik hem bang heb gemaakt,
daarom komt hij vaker.

Symboliek (2002)

Ik slaap half en lig verwonderd
te staren naar de symbolen
en figuren in mijn blikveld.

Ze schuiven, vormen patronen,
hebben daar een bedoeling mee

Ik kijk alleen maar verwonderd,
naar schuiven, elementen, halve
woorden die iets zeggen moeten.

Het is allemaal
onbegrijpelijk voor me
ik moet ze teleurstellen.

Zal ik vragen of ze terugkomen?
Op een dag, zo beloof ik mezelf,
zal ik ver genoeg gevorderd zijn.

Kruipen (2002)

Hij bleef gewoon doorkruipen.
Of ze nou op hem spuugden,
of hem sloegen,
hij kroop gewoon door,
zonder enige neiging tot wraak,
of een andere reactie.
Kruipen leek hem het beste,
kruipen betekende redding, leek het,
en dus kroop hij
en kroop hij
en kroop hij
door zijn eigen bloed,
door zijn eigen vlees,
op handen en botten…

…zou slepen ook onder kruipen vallen?

Ik zag hem voorbijkomen
toen ze met die zweep op hem losgingen.
Ik zag ze hem kapotslaan,
ik hoorde ze al wat kwaad is
over zijn hoofd gillen.
En hij?
Hij kroop.
- langzaam -
naar de dood, misschien.

Ik heb hem niet geholpen,
maar dat hoefde ook niet.
Hij hield van kruipen, altijd al.
Vroeger al
konden ze hem er niet van weerhouden.
Hij vond het ook helemaal niet erg,
dat zag je door zijn pijn heen.
Nee, ik hoefde hem niet te helpen,
heb dat ook maar niet gedaan.
Ik denk dat hij als enige wist,
waar hij naartoe kroop.

Hoekje (2001)

in dat stille kleine hoekje
barst ik uit in tranen,
schreeuw ik wat niet gezegd mag worden,
rijg ik de oordelen aan mijn stem.
Daar verdelg ik alles
dat mij dierbaar is
en vrees ik
voor mezelf.

Regen en het openbaar vervoer (2001)

Ik luister in stille gedachten
naar de zachte stemmen die
vanuit alle onzichtbare plekjes zingen,
naar bomen die ruisen onder het
regenachtig genot.
Naar bladeren die zo ongepast
snel bewegen in de rust.

En ik vergeet zó vaak te kijken,
zo vaak te kijken.
En telkens weer verbaas ik me
hoe makkelijk ik hier uitgroei,
hoe eenvoudig ik terugkeer,
hoe harmonisch.
zoveel te vinden
in een druppel water.

Oude gedichten

Het is gaat niet allemaal over muziek en geluid in mijn leven; ik heb ook altijd flink veel geschreven. Een mens moet toch een hobby hebben. Bovenstaande is een kleine selectie van oud werk, dat ik liever niet verloren zou zien gaan. Misschien zit er iets voor je bij.

Korte Smeden, Zwolle, NL (taken from LP001)

For upcoming project ‘ Rocókon’, I`m currently reworking all field recordings I did in the last two years. Field recordings are a funny thing; just by sitting down on a street corner with a microphone,  all sound suddenly becomes beautiful music. All it takes , seemingly, is some awareness.

This one was done in my former hometown. For 5 months I lived on the second floor in the city centre. This is a celebration of the sounds i used to fall asleep to, when all the shops were closed.

Korte Smeden, Zwolle, NL by HarroldRoeland

RE:BIRTH – 29 juli t/m 9 september in Kunstenlab Deventer

De expositie RE:BIRTH, opgezet door autonoom kunstenaar Hans Mateboer, is voorzien van een muzikale ondersteuning die ik op zijn verzoek  schreef. Als reactie op de muziek die ik aanleverde, leverde Hans een installatie, waaruit de muziek zou moeten gaan klinken. Onder invloed van de balans tussen detail en leegte, die de kunst van Hans zo kenmerkt, werd de muziek steeds minimalistischer, tot bijna enkel klank overbleef. Zonder de dialoog met deze bijzondere kunstenaar had ik een dergelijk stuk waarschijnlijk nooit kunnen schrijven.

De expositie opent donderdagavond 29 juli om 8 uur.  Op dezelfde avond vindt ook de opening van de expositie  ‘Groeten uit Deventer’ van  ‘Vereniging beeldend Kunstenaars Deventer’ plaats. Te zien tot 9 september!


Website kunstenlab: